Elk jaar kijk ik weer uit naar die ene koers van het jaar. Parijs-Roubaix. Om de een of andere reden fascineert die koers me. De kasseien, de getekende gezichten, het bos van Wallers en dan die piste in Roubaix. Het heeft iets heroïsch. En geef toe, iedereen wil graag zien dat de helden triomferen in de hel. De piste wordt tijdelijk omgetoverd tot een Romeinse arena waar de gladiatoren het opnemen tegen de leeuwen.

Dit jaar helaas geen schouwspel in de piste van Roubaix, gladiator Cancellara (Spartacus voor de vrienden) was toen al lang gaan vliegen. Hij maakte van de wedstrijd een kijkstukje door na de Ronde van Vlaanderen ook Parijs-Roubaix aan zijn degen te rijgen. Toch was het geen eentonige wedstrijd. In de wedstrijd was er het steekspel tussen Boonen, Cancellara, Hushovd, Flecha en nog enkele andere grote namen. Maar buiten de koers was er prachtig luisterspel van Michel Wuyts en Karl Vannieuwkerke, vooral van Karl Vannieuwkerke.

Wuyts moet de afgelopen weken heel wat kritiek slikken omwille van niet-neutrale commentaar. Geheel terecht, naar mijn bescheiden mening. Er bestaan buiten Tom Boonen immers nog enkele andere goeie renners en er is dan ook meer dan één ploeg in het peloton. Wuyts dweept in zijn wedstrijdcommentaar maar al te graag met zijn persoonlijke favorieten. Gelukkig kon Karl Vannieuwkerke tijdens Parijs-Roubaix voor het nodige tegengewicht zorgen. Ook hij spaarde zijn collega-commentator niet en dat en plein public. Een steek die later op de sociale netwerksite Facebook nog een digitaal aanhangsel kreeg.

Wuyts kon de one-man-show van Fabian Cancellara duidelijk niet appreciëren en had liever zijn favoriet daar vooraan gezien. De prestatie van de Zwitser naar waarde schatten zat er dus niet in. Wel, dan bestempelen we de koers maar als een saaie wedstrijd moet Wuyts gedacht hebben. Een opmerking die bij Karl Vannieuwkerke volgende reactie uitlokte: "Ik kan niet snappen dat mensen zo'n staaltje van soeverein hard fietsen als saai bestempelen. De ereronde van Fabian Cancellara op de velodroom van Roubaix was de absolute apotheose van een voor hem weergaloze veertiendaagse. Echte wielerliefhebbers zouden hier - wars van elke vorm van chauvinisme en fanatisme - heel erg van moeten genieten. Respect en felicitaties!" (Facebook, 11/4/2010). Een mening die ik met veel plezier mee onderschrijf.

Mijn prille journalistieke carrière (als die er überhaupt al is) heeft me één ding duidelijk geleerd. Objectiviteit is de sleutel tot alles. Het staat iedereen vrij om in privékringen uitspraken te doen die hij of zij wil. Maar in de functie van journalist is een beetje zelfkritiek en objectiviteit wel op zijn plaats. Een prachtrenner als Cancellara dan gaan bestempelen als saai en eentonig, getuigt van weinig respect.

Eerlijk? Het steekspel tussen Wuyts en Vannieuwkerke beviel me wel. Het bracht nog wat meer leven in de koers terwijl ik zat te genieten van de wedstrijd van Cancellara. Het doet me nog meer uitkijken naar een nieuwe Parijs-Roubaix. Nog een jaartje geduld dus...

Katrien